امکان سنجی

تحلیل اقتصادی و ژئوپلتیکی صادرات گاز و LNG کشور

در حال حاضر گاز طبیعی به عنوان سومین منبع انرژی در دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد. پیش‌بینی مراکز معتبر انرژی دنیا نشان می‌دهد که گاز طبیعی تا سال ۲۰۴۰ پس از انرژی‌های تجدیدپذیر، به عنوان سوختی پاک و ارزان، بیشترین رشد تقاضا را در بین سایر منابع اولیه انرژی خواهد داشت. گاز طبیعی در حوزه انرژی ایران نیز دارای اهمیت بالایی است. چرا که اولا ایران در جایگاه نخست دارندگان گاز طبیعی جهان قرار دارد و ثانیا سهم عمده سبد مصرف انرژی کشور متعلق به گاز است.

مطابق برخی برآوردها، میزان تولید گاز کشور در سال‌های آینده در مقایسه با مصرف گاز در داخل بیشتر خواهد بود و در سال‌های آینده کشور با مساله وجود مازاد گاز روبرو خواهد شد. در این شرایط صادرات گاز مازاد می‌تواند در دستور کار قرار گیرد. اما انتخاب روش صادراتی مناسب همواره محل چالش مسئولین و کارشناسان حوزه انرژی کشور بوده است. در سال‌های اخیر، با توجه به افزایش چشمگیر تولید گاز کشور، بحث بر سر این موضوع در محافل کارشناسی نیز بیشتر شده است.

در حجم‌های نسبتا بالای انتقال گاز، صادرات به دو روش «خط لوله» و «LNG» (گاز طبیعی مایع شده) مقرون به صرفه است و سایر روش‌های انتقال گاز در حجم‌های بسیار پایین اقتصادی هستند. اما انتخاب راهبرد صادراتی بین این دو، تنها به بررسی اقتصادی محدود نمی‌شود و موضوعات ژئوپلتیکی نیز باید مورد توجه قرار بگیرد. صادرات گاز از جنبه اثرگذاری بر معادلات سیاسی منطقه و جهان و همچنین ارتقای امنیت ملی کشور نیز قابل بررسی است. چرا که تجارت انرژی با دیگر کشورها موجب وابستگی آن‌ها و در نتیجه افزایش قدرت سیاسی و ارتقای امنیت ملی کشور می‌شود.

بررسی‌ها و تحلیل‌های انجام شده در این مطالعه نشان می‌دهد که در شرایط کنونی، گزینه مطلوب ایران، صادرات گاز به روش خط لوله به بازار کشورهای منطقه است. به نحوی که ایران با افزایش تجارت (صادرات و واردات) گاز با کشورهای منطقه به «هاب انرژی» منطقه تبدیل شود.

این مطالعه در اندیشکده سیاستگذاری صنعتی امیرکبیر با همکاری حبیب الله ظفریان و به سفارش مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۹۵ انجام شده است.

 

امتیاز اعضای سایت به این مطلب: ۵ (۱ نظر)
برچسب ها
دکمه بازگشت به بالا
بستن