تنظیم گری در معنای عام خود عبارتست از هرگونه کنترل بر ارائه کنندگان خدمت عمومی که در جهت تامین منفعت عمومی اعمال می شود. در تعریف اصطلاحی آن گفته اند تنظیم گری عمل یا فرآیند کنترل بوسیله مقررات است. البته یکی از اشتباهات رایج خلط میان دو مفهوم مقررات گذاری و تنظیم گری است. در این باره می توان گفت تنظیم گری بوسیله ابزارهای مختلفی اعمال گردیده و در حقیقت مقررات گذاری تنها یکی از ابزارهای اعمال تنظیم گری محسوب می شود.
هدف حکومت ها تامین منفعت عمومی است و این مفهوم در هر یک از حکومت ها معنای خاصی می دهد؛ اما نتیجه آن در نهایت تامین کالا و خدمات عمومی است.
تنطیم گری
مکانیزم ایجاد کنترل عمومی بر نهادهای ارائه کننده خدمات (عموما بخش غیردولتی) با هدف تأمین منافع عمومی و از طریق تدوین و اجرای مجموعهای از استانداردها و ضوابط تخصصی.
تعریف دوم: تنظیمگری عبارت است از مجموعهای از مداخلات حاکمیتی توسط نهاد تنظیمگر (با استفاده از ابزار حقوقی، قانونی و اقتصادی) با هدف تحقق اهداف اقتصادی یا اجتماعی (حتی) توسط بخش غیردولتی و تضمین منفعت عمومی.
در تعریف اول که تنظیم گری مکانیزمی است که کنترل عمومی را بر مجموعه هایی که ارائه خدمت می دهند فراهم می کند؛ ممکن است این مجموعه ها مجموعه های عمومی نباشند و خصوصی باشند.
