کردهای عراق با ایران چه خواهند کرد؟

پژوهشکده ابرار معاصر تهران

کردهای عراق از هر طیف و جریانی، اکنون در معرض یک پرسش قرار دارند؛ با طراحی امریکا و اسرائیل برای حمله گروهک‌های ضدانقلاب کُرد به ایران چه می‌کنند؟ دراین‌خصوص چند نکته قابل ذکر است:

پیوندهای تاریخی کردهای عراق با ایران بر کسی پوشیده نیست. آن‌ها کمک‌های بی‌دریغ جمهوری اسلامی را در روزهای سخت حکومت صدام بر عراق فراموش نکرده‌اند و به‌خوبی به‌یاد دارند در روزهایی که هیچ بازیگری در منطقه به دادشان نمی‌رسید، جمهوری اسلامی چه خدماتی به آن‌ها ارائه داد. اگر روزی بتوان بخشی از این خدمات را در سطوح مختلف تاکتیکی، عملیاتی و راهبردی به زبان راند، بسیاری حتی در ایران، متعجب خواهند شد. البته آن‌ها نیز در مقیاس حکومت اقلیم، اگرچه در عرصه رقابت‌ها و سیاست‌ورزی‌ها، مواردی را در دستورکار قرار داده‌اند که بعضا مورد رضایت جمهوری اسلامی نیست، اما در سطوح عالی راهبردی، بسیار کم در مسیر ضدیتِ آشکار با منافع اساسی ایران گام برداشته‌اند.

گروهک‌های کُرد ضدانقلاب، سال‌ها است که در اقلیم کردستان عراق مستقرند. حاکمان اقلیم بنا به دلایلی نه می‌توانند و نه می‌خواهند که آن‌ها را از آنجا برانند. البته این جمله، سطح و عمقی بیش از آن دارد که اکنون آمد، اما درهرصورت، خواسته قطعی و همیشگی جمهوری اسلامی ایران از اقلیم آن است که مانع از تحرک امنیتی آن‌ها علیه تهران شود. این، اکنون به روش‌های مختلف مجدداً از اقلیم خواسته شده است. طبیعی است که علاوه‌بر بازگویی پیوندها، باتوجه به حساسیت این روزها، زبان آشکار تهدید نیز یکی از این روش‌ها باشد؛ اگر اتفاقی بیفتد، زیرساخت‌های اقلیم ازسوی ایران مورد حمله قرار خواهد گرفت.

خبرها حکایت از آن دارد که اقلیم کردستان عراق این تهدید را از سه منظر جدی گرفته است:الف) پیوندهای تاریخی و راهبردی جمهوری اسلامی با کردهای عراق که حسن هم‌جواری را ضروری می‌سازد؛ب) ابهام روبه‌افزایش درخصوص نتیجه جنگ برخلاف روزهای نخست که برخی گمان می‌کردند کارِ جمهوری اسلامی تمام است؛ج) معتبرشدن تهدید ایران درخصوص حمله به زیرساخت‌های اقلیم باتوجه به جهنمی که اکنون تهران در منطقه برای امریکا برپا کرده است.

اربیل اکنون براساس چنین ادراکی، می‌کوشد تا گروهک‌های کُرد ضدانقلاب را بیشتر از گذشته مهار کند، اگرچه برای تهران، نتیجه این تلاش‌ها مهم است، نه خود آن.