به گزارش گروه خبر جامعه اندیشکده‌ها؛ نشست تخصصی «سلامت روان، فرسودگی و آسیب‌های اجتماعی در محیط کار» با حضور دکتر حمید پیروی و دکتر فروغ اسرافیلیان و دبیری شبنم جهان‌میر در مؤسسه کار و تأمین اجتماعی برگزار شد.
مهم‌ترین محورهای این نشست:
سلامت روان، فراتر از نبود اختلال استدکتر پیروی با تأکید بر اینکه سلامت روان به نبود اختلال محدود نمی‌شود، گفت: «احساس ارزشمندی، روابط حمایتگر، امکان مشارکت و برخورداری از معنا و هدف در زندگی، از مؤلفه‌های مهم بهزیستی افراد است.»
بی‌ثباتی و ابهام، احساس کنترل را تضعیف می‌کندوی با اشاره به تأثیر بی‌ثباتی و پیش‌بینی‌ناپذیری بر زندگی شغلی توضیح داد که ابهام درباره آینده می‌تواند احساس کنترل، امکان برنامه‌ریزی و تداوم روابط و حمایت‌های اجتماعی را تحت تأثیر قرار دهد.
اصلاح شرایط، در کنار غربالگریپیروی تأکید کرد: «غربالگری و شناسایی مشکلات اهمیت دارد، اما باید همراه با اصلاح شرایطی باشد که به کارکنان فشار وارد می‌کند.» حجم کار بیش از ظرفیت، ساعات کاری طولانی، تعارض کار و خانواده، تبعیض و روابط تنش‌آمیز، از جمله موضوعاتی است که سازمان‌ها باید به آن‌ها توجه کنند.
محیط کار باید حامی باشد، نه طردکنندهبه گفته وی، برخوردهای طردکننده می‌تواند تمایل افراد به کمک‌خواهی را کاهش دهد. محیط کار باید امکان دریافت حمایت و بازگشت مناسب به فعالیت شغلی را فراهم کند.
حضور در کار، به معنای سلامت روان نیستدکتر اسرافیلیان با تأکید بر اهمیت احساس تعلق سازمانی گفت: «نگاه صرفاً مکانیکی به حضور کارکنان و انجام وظایف، کیفیت تجربه کاری آنان را نشان نمی‌دهد؛ ممکن است فرد در محل کار حاضر باشد، اما انرژی، انگیزه و احساس کارآمدی گذشته را نداشته باشد.»
ابعاد فرسودگی شغلیوی تحلیل انرژی، فاصله‌گیری ذهنی از کار و کاهش احساس کارآمدی حرفه‌ای را از ابعاد مهم فرسودگی شغلی برشمرد.
سکوت کارکنان نشانه رضایت نیستاسرافیلیان افزود: «سکوت و بی‌تفاوتی کارکنان را نباید همواره نشانه رضایت دانست؛ گاهی افراد به دلیل نگرانی از پیامدهای بیان مسائل، از طرح انتقاد یا درخواست کمک خودداری می‌کنند.»
شنیدن صدای کارکنانوی بر شنیدن صدای کارکنان، توجه به شرایط خانوادگی آنان و انعطاف مدیریتی متناسب با ضوابط و ماهیت کار تأکید کرد.
سلامت روان در محیط کار، فقط با غربالگری یا برگزاری کارگاه‌های آموزشی تأمین نمی‌شود. اصلاح شرایط کاری، تقویت احساس تعلق و ایجاد محیط‌های حمایتگر، بخشی جدایی‌ناپذیر از مسئولیت سازمان‌ها در قبال نیروی کار است.
