به گزارش گروه خبر جامعه اندیشکده ها؛ رصد پژوهشهای ده سال اخیر اندیشکدهها نشان میدهد مسائل مربوط به نحوه بازخوردگیری عمومی در جمهوری اسلامی، همواره از محورهایی تکراری فراتر نرفتهاند. از سوی دیگر، این مهم نیز که تجویزات اندیشکدهای تا چه اندازه متوجه و رافع «مسئله واقعی» هستند، نیازمند تامل است. در سلسله پستهای پیش رو، مروری بر مطالعات اندیشکدهها پیرامون این بحران داریم.
اندیشکده بهارستان در مطالعه «اثر محدودیتهای فضای مجازی بر اعتماد اجتماعی، رابطه دولت و ملت و توسعه سیاسی»، راهکارهایی برای بهبود و بهینهسازی فضای مجازی ارائه داده است.
در این مطالعه، ضمن مرور تاریخچه فضای مجازی در ایران به محدودیتهای این حوزه پرداخته و دلایل این محدودیتها برشمرده شده است:
امنیت ملی؛
حفاظت از فرهنگ اسلامی-ایرانی؛
مقابله با تحریمها و تهدیدات خارجی؛
کنترل سیاسی و اجتماعی.
از نظر اندیشکده بهارستان اثر این محدودیتها در سه حوزه قابل مشاهده است:
اعتماد اجتماعی؛
رابطه دولت و ملت؛
توسعه سیاسی.
پیشنهادهای این اندیشکده برای آینده در چهار محور شرح شده است:
1- ایجاد تعادل میان آزادی و امنیت؛
2- پشتیبانی از فناوریهای داخلی؛
3- تقویت شفافیت و دسترسی به اطلاعات؛
4- آموزش و فرهنگسازی در استفاده از فضای مجازی.
این مطالعه در سال ۱۴۰۳ انجام شده است.
