این اندیشکده ها منابع موردنیاز خود را اغلب از منابع مرتبط با گروه های ذی نفع پیرامون خود تأمین می کنند. دستورالعمل های کاری آن ها به شدت تحت تأثیر نیازهای حزب است و عموماً حول موضوعات و خط مشی های احزاب سیاسی سازمان یافته اند. از این رو، بیشتر کارکنان موردنیاز خود را از صاحب منصبان کنونی یا پیشین احزاب سیاسی و گروه های ذی نفع تأمین می کنند تا از دانشگاه ها. این امر موجب شده است تا کارکنان آن ها اغلب از نظر میزان تخصص در علوم اجتماعی اعتبار کمتری در مقایسه با دیگر اندیشکده ها داشته باشند. محصولات پژوهشی این اندیشکده ها نیز بیشتر به مقاله های مشورتی کوتاه شباهت دارد تا کتاب های قطور دانشگاهی.
