اهمیت به دست‌گرفتن ابتکار عمل و انجام عملیات‌های زیرآستانه جنگ

مهدی خراتیان، مدیر اندیشکده احیای سیاست

در ادامه راه احقاق حقوق ایران، چه جنگ باشد چه مذاکره، مساله اساسی عنصر ابتکار عمل و منفعل کردن طرف مقابل است.

طرف مقابل تلاش می‌کند به تدریج آتش‌بس را به ابزار قدرت خود مبدل و با اقداماتی چون محاصره دریایی و جنگ رسانه‌ای، شکاف‌های داخلی ایران را مجددا فعال و زمینه را برای تحرکات موساد فراهم کند.

ایران تا زمان ادامه شرایط گذار باید آتش خود را زیر حد آستانه جنگ و از جانب گروه‌های بی‌نشان حفظ کند و هر زدی را با خوردی پاسخ دهد. ترامپ تلاش دارد ریسک پریمیوم جنگ را از گرده قیمت نفت بردارد تا مجال مانورهای آتی فراهم‌ شود و بعید نیست که پادزهر آن، تیر غیب‌هایی باشد که در کل پهنه مدیترانه شرقی، دریای سرخ و اقیانوس هند شلیک می‌شود . (ر.ک. حمله پهپادی به کشتی هندی در نزدیک گجرات هند در دوسال قبل)

در حوزه دیپلماتیک ایران باید «یارگیری بزرگ» را شروع و روایت طرف مقابل را -یعنی ایران به دنبال ساخت سلاح است – با کمک همراهان بین‌المللی طرح خود (طرحی برای حل و فصل پرونده هسته‌ای که ضمن حفظ حق غنی‌سازی ضامن عدم‌انحراف به‌سمت سلاح است) بشکند‌.

طرف مقابل با *دمیدن در روایت «لجبازی ایران»* در صدد تحریک شکاف‌های داخلی و خروج از انزوا است و باید روایت ایران نه فقط از زبان مقامات ایرانی بلکه از زبان مقامات برجسته سایر کشورها و خصوصا قدرت‌های بزرگ شنیده شود، طرحی که افکار عمومی جهان با آن همراه شود.

هم‌چنین در صورت وقوع جنگ، تهران باید قطعا با نرخ و شدتی متفاوت از جنگ ۴۰ روزه با اسراییل بجنگد و اجازه ندهد که طرف مقابل قضاوت مشخصی در مورد نرخ و کیفیت آتش در آینده نزدیک داشته باشد و همچنین برخی ملاحظات در مورد بانک اهداف کنار گذاشته شود.

علاوه بر نکات فوق، منوط کردن ورود یمن به جنگ آبراه‌ها به عبور طرف مقابل از خطوط قرمز خاص در شرایط فعلی دیگر محلی از اعراب ندارد.

در یک جمع‌بندی، یک وضعیت بینابینی بدون ابتکار عمل بدترین چیز برای ایران و زمینه‌ساز شکاف در کشور است و تحرکات ایران در میدان (چه در جنگ و چه زیر آستانه جنگ) و دیپلماسی باید مستظهر به ابتکارات متعدد و به‌روزی باشد که در نهایت منجر به چشم‌اندازی پایدار برای امنیت و توسعه کشور شود. جنگ و مذاکره فرع است، اصل، مدیریت صحنه و زمان با فکر و ابتکار عمل است.