اندیشکده تعاون و حکمرانی مردمی نهادی پژوهشی-راهبردی است که در سال 1401 با هدف ارتقاء فهم نخبگانی و سیاست‌گذاری در حوزه‌های مرتبط با حکمرانی مردمی به صورت مستقل اما با حمایت و همکاری وزارت تعاون تأسیس شده است. ما بر این باوریم که مشارکت مردم در سطوح مختلف حکمرانی، نه صرفاً به عنوان یک شعار سیاسی، بلکه به مثابه یک اصل کارآمد در اداره کشور، می‌تواند موجب کارآمدی، عدالت و انسجام اجتماعی گردد. این اندیشکده در تلاش است تا با تکیه بر پژوهش‌های مسئله‌محور، تجربه‌نگاری‌های میدانی، و ارتباط مستمر با فعالان اجتماعی و مسئولان حاکمیتی مسیرهای نوینی برای تحقق حکمرانی مردمی در عرصه‌های گوناگون ترسیم نماید.

حوزه‌های فعالیتی ما

ما در اندیشکده حکمرانی مردمی تمرکز خود را بر بررسی و ارائه راه‌حل برای نظام مسائل مرتبط با 4 حوزه‌ اصلی زیر قرار داده ایم و در تلاش هستیم به توفیق الهی در حوزه های بیشتری ورود تخصصی داشته باشیم:
نظارت مردمی: طراحی سازوکارهای مشارکت عمومی در پایش، ارزیابی و اصلاح فرآیندهای حکمرانی؛ با تأکید بر شفافیت، پاسخ‌گویی و نقش‌آفرینی نهادهای مردمی در مقابله با فساد.
اقتصاد مردمی: حمایت از الگوهای اقتصادی بومی و مشارکتی که در آن مردم نه فقط مصرف‌کننده، بلکه بازیگر اصلی تولید، توزیع و تصمیم‌سازی اقتصادی هستند.
رفاه اجتماعی: بازاندیشی در سیاست‌های اجتماعی با رویکرد توانمندسازی و عدالت‌محور، به‌گونه‌ای که دسترسی عادلانه به خدمات و فرصت‌های رفاهی برای همه اقشار جامعه تضمین شود.
مبانی دینی و اسلامی: نگرشی متفاوت و عمیق به معارف اسلامی و مبانی دینی و استخراج و تبیین مفاهیم مرتبط با جایگاه مردم در نظام اندیشه اسلامی.

• شناسایی و اولویت‌بندی نظام مسائل حکمرانی مردمی
• طراحی و تبیین نقشه راه عملیاتی برای حاکمیت در تغییر فرآیندهای حکمرانی
• تولید و انتقال دانش تخصصی به نخبگان و تصمیم‌سازان: (برگزاری «کارگاه‌های سیاست‌پژوهی» و «نشست‌های تخصصی» با حضور صاحب‌نظران، اساتید و مسئولین میدانی. همچنین انتشار مجموعه مقالات و کتاب‌های راهنما برای مدیران ارشد دولتی، مدیران میانی و نخبگان دانشگاهی)
• پایش و ارزیابی مستمر سیاست‌های اجراشده: (سنجش عملکرد سیاست‌ها در موضوعات “نظارت مردمی”، “اقتصاد مردمی”، “رفاه اجتماعی” و “انفال” از طریق شاخص‌های کمی و کیفی و ارائه بازخورد و اصلاحات لازم به مقامات مسئول برای بهبود مستمر فرآیندهای حکمرانی)
• گسترش پیوند میان علم و عمل: (تسهیل دیالوگ مستمر میان پژوهشگران، نهادهای تصمیم‌ساز و بدنه مردمی)